Παρασκευή, Μαρτίου 11, 2011

This is brilliant!


In my morning e-mail check up I stumbled upon this. Which is simply brilliant and massive. Is there actually a better way to inform more people in less time with less cost? This two lines of text might save some hundreds of people or more ... or less :) it still worths it! Good job.

Παρασκευή, Μαΐου 07, 2010

Επίκαιροι αμίλητοι

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης,
ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί,
περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.
Τους φτύνουνε καταπρόσωπο
κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,
πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.

Vladimir Mayakovsky

Πέμπτη, Νοεμβρίου 06, 2008

Η έκβαση...

τα πράγματα δεν πήγανε ακριβώς όπως τα είχα σχεδιάσει, δεν πλησίασαν καν στις σκέψεις του μυαλού μου εξού και η καθυστέρηση της ανάρτησης.
Εν ολίγοις, δήλωσα την επιθυμία μου να επιστρέψω στον λόχο για να παραπονεθώ, εκνευρισμός από την μεριά τους και η απάντηση μου στην ερώτηση του "τι είσαι εσύ με τον καφέ" - "Ο καφετζής", είχε σαν αποτέλεσμα την πρόσθετη πενθήμερη φυλάκιση μου.
Το γέλιο της υπόθεσης είναι στην βραχυπρόθεσμη έξοδο μου από το στρατόπεδο μου το Σάββατο, με σταμάτησε η αστυνομία και κατάσχεσε λίγο χασίς. Μετά από hollywoodiana σκηνικά και διαλόγους απείρου κάλους(τα οποία θα αναρτηθούν προσεχώς σε μακροσκελές post με πικάντικες λεπτομέρειες) κατέληξα στο κρατητήριο για να με παραλάβει η στρατονομία την Κυριακή το πρωί. Ύστερα από προανακρίσεις και λοιπές διαδικασίες αφέθηκα ελεύθερος το μεσημέρι και θα οριστεί τακτική δικάσιμος όπως διέταξε ο εισαγγελέας στρατοδικείου Ξάνθης για να εκδικαστεί η υπόθεση. Θεωρείται πλημμέλημα και υπάρχει ένα κλίμα αισιοδοξίας. Γνωστοποιήθηκε στους δικούς μου οι οποίοι με στηρίζουν όπως πάντα, και τους ευχαριστώ για αυτό.
Είναι η ξεχωριστή δική μου ικανότητα, κάτι σαν 6η αίσθηση, έχω την τάση να κάνω τα πράγματα από λίγο έώς πολύ σκατά με πολύ λίγο κόπο και σε απρόσμενο χρόνο /;)

Κυριακή, Οκτωβρίου 12, 2008

Ένας μήνας και μία μέρα...

...τόσο ήτανε το χρονικό διάστημα που είχε απομείνει για την επανένταξη μου στον πολιτικό βίο και τότε έλαβε χώρα το εξής απροσδόκητο συμβάν.
Για να μπορέσει ο καθένας έχοντας ή μη υπηρετήσει την θητεία του θα προσπαθήσω να δώσω μια σύντομη περιγραφή για το γίνεται σε ένα στρατόπεδο το σαββατοκύριακο. Προσπαθώ πολύ ώρα τώρα να το γράψω κάπως αλλά δεν γίνεται τίποτα μέσα σε ένα στρατόπεδο το σκ. Όλοι έχουν εξαφανιστεί την παρασκευή και επιστρέφουν καλή δευτέρα, η λειτουργία του γίνεται στην ουσία με προσωπικό ασφαλείας. 2 άτομα για τους μόνιμους.
Έχει οριστεί να εκτελώ χρέη ταχυδρόμου, κάθε πρωί ξυπνάω στις 5:30 παίρνω το τρένο κατεβαίνω στην Αλεξανδρούπολη, ανταλλάζω γράμματα πίνω καφέ και επιστρέφω κάποια στιγμή στο χρονικό διάστημα 15:00 με 17:00 (ανάλογα με την καθυστέρηση που έχει το τρένο) στην μονάδα μου. Το βράδυ είχα υπηρεσία στο τμήμα με τα σήματα (κάτι σαν emails με κρυπτογραφία για να ανταλλάζει ο στρατός στην πλειοψηφία τους άνευ ουσίας μηνύματα). Το πόστο αυτό με καθιστά υπεύθυνο για την αλλαγή του κλειδιού που χρησιμοποιείται για αποκρυπτογράφηση σε μια ειδική συσκευή φωνητικής επικοινωνίας του στρατηγού και της επιτελικής αίθουσας. Η αλλαγή αυτή έχει οριστεί να γίνεται στις 6:30 το πρωί από την διμοιρίτη μου ο οποίος φέρει τον βαθμό του ανθυπολοχαγού και καθόλου τρόπους.
Η παρασκευή 10 του μηνός δεν ήταν όπως σχεδιάστηκε, στο μυαλό μου τουλάχιστον. Επιστρέφοντας κατάκοπος στο στρατόπεδο έχοντας βγει μόλις μια φορά την εβδομάδα, σκεφτόμουν τις 2 εξόδους μου και έτριβα τα χέρια μου και τότε συνέβη. Πάω να πάρω τα πράγματα μου στις 16:40 περίπου για να ξεκινήσω για το χωριό και ακούω έναν φαντάρο να μου λέει που πας? Δεν τα έμαθες είσαι μέσα το σκ έφαγες ποινή πάλι. Γιατί? Ρωτάω χαζογελώντας και ο στρατιώτης πισωπατάει καθώς αντιλαμβάνεται πως όχι δεν τα είχα μάθει και ίσως να γινότανε μάρτυρας μιας καταστροφικής μανίας που φάνηκε να με κυριεύει όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι δεν ήτανε αστείο. Ένιωσα την πίεση μου να εκ τινάζετε στα κόκκινα ένιωσα τις γροθιές μου να σφίγγουν και έψαχνα με τις άκρες των ματιών μου έναν στόχο να ξεδώσω μια πόρτα ένα έπιπλο όχι τοίχο πάντως για να μην χάσω ένα από τα πολύτιμα χέρια μου. Κατέληξα να κάνω έλξεις...
Ο λόγος της ποινής μου ήταν επειδή δεν κατάφερα να εφαρμόσω την κβαντική μηχανική και την θεωρία παράλληλων σύμπαντων το πρωί της 10ης. Έπρεπε κατά τα λεγόμενα του διμοιρίτη μου την ώρα που ήμουνα στο τρένο που μου είχε αναθέσει να μεταφέρω τους ταχυδρομικούς σάκους και βρισκόμουνα λίγο πριν το Σουφλί, την ίδια ώρα να είμαι και στο γραφείο του στρατηγού και να αλλάζω την κλείδα του. ?????????????WTF???????????
Την προηγούμενη μέρα ο εν λόγο κύριος πέταξε από το κοινόχρηστο ντουλαπάκι μας τα πράγματα μου. Ένα μεγάλο κουτί καφέ ένα κουτί ζάχαρη το seiker μου ένα μαχαίρι επάλειψης ένα κουτί Nutella (750γρ ίσως ήτανε το χτύπημα κάτω από την μέση αυτό) τα καλαμάκια μου κτλ ...
Το ποτήρι ξεχείλισε. Για όλους εσάς που θαρρείτε πως εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός σας έχω άσχημα μαντάτα. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο αρχίζει η βλακεία. Και αυτή η βλακεία είναι δικό σας και μόνο προνόμιο.
Φυσικά και θα το τραβήξω στα άκρα, βλάκας για αυτούς μπορώ να γίνω και γω και μάλιστα με μεγαλύτερη επιτυχία, είχα 3 μέρες και τα πλάνα είναι εκτενή και καλά οργανωμένα, αν με πάρουνε στα λόγια μαγκιά τους, εγώ βάζω στοίχημα ότι σε 5 λεπτά θα ουρλιάζουν και θα παρακαλάνε να με ξανατιμωρήσουν, δεν με πιάνει, τα καλύτερα έρχονται.

Σάββατο, Αυγούστου 16, 2008

Αηδία...

Σε αντίθεση με τα περισσότερα κέντρα επικοινωνιών σε εμάς έχει πέσει απαγόρευση όσων αφορά την χρήση τηλεόρασης. Χάρην τον ολυμπιακών αγώνων επετράπει από τον διοικητή μας η χρήση της. Χάζευα λοιπόν και ενδιαφερόμενος για το τι γίνεται στον κόσμο σήμερα έβαλα για κακή μου τύχη ειδήσεις. Δεν ξέρω αν τα δικά μας μέσα ενημέρωσης ακολουθούν πλέον την γραμμή των αμερικάνικων δηλαδή τρομοκρατήστε τους πάντες για να κλειστούν σπίτια τους αλλά σίγουρα τα πράγματα δεν είναι ευοίωνα. Με την γενιά μας να περνάει επαγγέλματική κρίση και με διαφόρων μεγεθών σκάνδαλα να βλέπουν το φως της δημοσιότητας η αηδία που μου προκάλεσαν δεν έχει προηγούμενο. Χαρακτηριστικά αναφέρω, πέραν την υπόθεση με τις ναυτιλιακές που δίνανε μίζες για τις άγονες γραμμές σε υπουργούς κτλ, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο όταν ανακοινώθηκε πως ο κρατικός προϋπολογισμός είναι ελλειματικός κατά 3 δις ευρώ. Δεν μιλάμε για μερικές χιλιάδες η τίποτα ψωροεκατομμύρια, μιλάμε για 3 δις. Ποσό ασύληπτο για τον ανθρώπινο νου καθώς και για τις ανθρώπινες καταναλωτικές ανάγκες μιας και τέτοια ποσά δεν μπορούν να ξοδευτούν ότι είδους αγορά και να κάνεις. Οι διαβεβαιώσεις ήταν οι ίδιες όπως και τόσα χρόνια η αμερόληπτη δικαιωσύνη του τόπου (που τα πέρνει πιο χοντρά απόλους) θα κάνει την δουλειά της όπως προβλέπεται. Ρε δεν γαμιέστε. Για τέτοιου είδους απατεώνες κατά την γνώμη μου πρέπει να επιβληθεί η θανατική ποινή, πετάνε ανθρώπους στο δρόμο στερούν τη μόρφωση από χιλιάδες κόσμο και την ποιότητα ζωής από ακόμα περισσότερους για να φάνε όχι με χρυσό κουτάλι αλλά με χρυσές κατσαρόλες. Δεν πάει άλλο πια. Κρεμάστε τους και παλουκώστε τους και πάνω απόλα ξυπνήστε και διαολοστείλτε τους. Είμαι έξω φρενών, σχεδιάζονται μέτρα για επαναφορολόγηση του αλκοόλ των τσιγάρων και του ΦΠΑ, σιγά μην τα βάζανε από την τσέπη τους. Ξεμπροστιάστε τους επιτέλους εσείς που έχετε τις πληροφορίες και θα τους παλουκώσουμε στην πλατεία του χωριού ελαφρά την καρδία. Αν έχω το δικαίωμα να στερήσω την ζωή από κάποιον? Όταν πρόκειτε να δώσω ζωή σε λίγες χιλιάδες κόσμου το κάνω και με ελαφρά την καρδία, χαμογελόντας. Έχω κουραστεί να αδιαφορώ και να μένω παθητικός σε όλες αυτές τις γελοιότητες. Κλείνοντας να σας αναφέρω ότι γίνανε απο το 2004-2008 670.000 προσλήψεις δημοσίων μπλε υπαλλήλων παρακάμπτωντας φυσικά το σύστημα ΑΣΕΠ. Μπράβο αν νομίζετε ότι δεν παίρνουμε γραμμή τι γίνεται κοιμάστε τον ύπνο του δικαίου. Αν νομίζεται ότι μπορείτε να συνεχίσετε να μας κοροϊδεύεται συνεχίστε το μπαμ δεν θα αργήσει.

Πέμπτη, Αυγούστου 14, 2008

Το καλύτερο ποίημα

Έχω καταπιεί ότι περιοδικό, εφημερίδα, διαφημιστικό φυλλάδιο, φειγ βολάν κατ΄επέκταση έντυπο κυκλοφορεί και κάποια γνώση έχω αποκομίσει από όλα αυτά. Το παρακάτω ποιήμα μπορώ να πω ότι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μιας και γράφτηκε από παιδί εν έτη 2006. Χαρακτηρίστηκε σαν το καλύτερο ποίημα της χρονιάς, σαν μέγας είρωνας δεν θα μπορούσα να μην το ασπαστώ και να το προωθήσω.

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι
Και λες εμένα έγχρωμο;

99 ΚΣ (Και Σήμερα), αν όλα πάνε καλά

Σήμερα 3/8/2008 με ενημέρωσε ένας φαντάρος από εδώ ότι έχω 100 μέρες για να απολυθώ μιας και ακόμα δεν έχω μπει στην διαδικάσια να κάτσω να τις μετρήσω μόνος μου. Δεν ξέρω αν είναι πολλές οι λίγες, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορώ να βρω πλέον κατι ενδιαφέρον για ασχοληθώ η να σχολιάσω, τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια έχω κουραστεί να βαρίεμαι...

Μετάθεση

Στις 20 Απριλίου 2008 ξεκινήσαμε με ομάδικο φύλλο πορείας ( δηλαδή όλοι μαζί ) από το κέντρο εκπαίδευσης στην καλαμάτα προς τις μονάδες μας. Η αναχώρηση ήταν προγραμματισμένη για τις 16.00 αλλά λόγω καθυστερίσεων κτλ όπως πάντα ξεκινήσαμε κατά τις 17.00. Ο ήλιος έκαιγε όπως πάντα, πολύ. Στις 20.30 περίπου είχαμε φτάσει με τα λεωφορεία στο σταθμό των τρένων της Αθήνας, το τραίνο μας θα αναχωρούσε στις 00.00. Αράξαμε ήπιαμε τα καφεδάκια μας και επιβιβαστήκαμε σαν ευρωπαίοι χωρίς έκτροπα στο τρένο. Μανάδες κουνούσανε μαντήλια κλάμματα γέλια και τα παρελκόμενα. Απόλα είχε ο μπαχτσές. Στις διάφορες στάσεις στο δρόμο αφήναμε και από κανα 2 στρατιώτες για τις αντίστοιχες μονάδες. Ο διασυρμός επήλθε εντός ολίγων ωρών σουρωμένοι στρατιώτες στο μπαρ δίνανε τους μπερέδες και τα χιτώνια σε άγνωστα κορίτσια και φωτογραφιζόντουσαν ημίγυμνοι. Με το που γίνανε αντιληπτοί το μπαρ έκλεισε για εμάς με τα χακί και αναγκαστήκαμε να το γυρίσουμε στις δικές μας καβάντζες. Τσίπουρα ούζα ουίσκια βαριά τσιγάρα όλα μαζί και το κεφάλι βάρυνε χωρίς να καταλάβουμε πολλά πολλά. 17.00 άφιξη στον σταθμό Διδυμοτείχου, μας παρέλαβε μια καναδέζα και μια καινούργια σελίδα για την στρατιωτική μου θητεία ξεκινάει να γράφεται.

Η επιστροφή

Επιστροφή καταρχήν στα posts και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως προς τι όλη αυτή η ολιγορία. Μετατέθηκα από το κέντρο της Καλαμάτας στην μονάδα 16 Λόχο Διαβιβάσεων στο Διδυμότειχο. Η όλη αυτή αλλάγη περιβάλλοντος και τα ρέστα προκάλεσαν αν μη τι άλλο πολλά και ποικίλα προβλήματα στην καταγραφή περιστατικών και εντυπώσεων. Τώρα πλέον είμαι πανέτοιμος για τα καινούργια posts. Ελπίζω να τα διαβάσει κάποιος :).

Πέμπτη, Απριλίου 17, 2008

Ο χωρισμός

Την περασμένη πέμπτη έφυγα με άδεια για την πόλη μου. Στην επιστροφή βρήκα ένα άδειο στρατόπεδο, μπορεί πλέον να έχουμε την ησυχία μας και να κάνουμε ότι μας κατέβει (όχι πως πριν μας περιόριζε κάτι) αλλά ομολογώ πως μου λείπουνε οι ΕΠΟΠ. Μπορεί να είναι ότι είναι, μπορεί να είχαμε τις διαμάχες μας αλλά η αίσθηση που μου έμεινε είναι πως οι περισσότεροι είναι πολύ καλά παιδιά και με πιάνει μια θλίψη που δεν τους χαιρέτησα. Παίδες στο καλό, καλή συνέχεια σε όλους σας και με κάποιους από εσάς οι οποίοι κινηθήκατε προς το έβρο μπορεί να τα πούμε πολύ σύντομα και από κοντά.

Υ.Γ. Οποιοσδήποτε θέλει μπορεί να μου γράψει, θα χαρώ ιδιαιτέρως να λάβω νέας σας.